بررسی تاریخی تدوی ن و نوگرایی در علم نحو عر بی

چکیده

هر چند که قواعد گفتاری و نوشتاری یك زبان – و لو ب هصورت ساده و ابتدایی- توأم با پیدایش همان زبان
شکل م یگیرد؛ اما نقش زبان شناسان در چگونگی کاربرد نکات گرامری در هر عبارتی به گونۀ آشکارا قابل
لمس است. با آنکه گفتار و تعامل عر های نخستین از بارگاه ذوق و سلیقۀ فطری آنان بدون تدوین و آموزش
دستور زبان در جامعۀ بدوی شان میسر بود؛ اما پس از نزول قرآنکریم مسلمانان به انتشار فرهنگ عربی و
تدوین علوم آن همت گماشتند. ا ز رو زگار خلیل ابن احمد فراهیدی و سیبویه شیرازی تا زمان ما علم نحو عربی
تحولات و دیگرگون یهای زیادی را پشت سر گذرانیده است. در درازنای تاریخ علوم عربیه دانشمندان زیادی در
راستای تدوین و تجدید این علم قلم فرسایی نموده اند؛ برخ یها جهت تبی ن غایت و اهمیت آن دست به تدوین
و تشریح یازیده اند، عدۀ هم بخاطر تجدید و تیسیر آن آثار بحث برانگیزی خلق کرده اند. از آنجایی که تجدید
و نوگرایی در برخی از مسایل از ضروریات جامعۀ انسان ی است، م یسزد که پیرامون دانش نحو عربی که اساس
فهم نصوص شرعی و متون دینی را تشکیل میدهد، باز نگر یها و تجدید نظرهای صورت گیرد؛ تا باشد که
تفسیرهای برگرفته از نصوص شرعی که گاه گاهی سبب اختلاف در برداشتهای فقهی و اجتهادی گردیده اند
مسیر درست خویش را بپیمایند.